یک روایت از کوه

   جمعه 19 آبان 1385 خورشیدی ساعت 18:23

   هوا پاییزی پاییزی بود، ساعت ها کنار مسیر نشستم، تو کوه شدی یعنی کوه تو شد، یک عالم با تو حرف زدم،

تو نگران بودی، من غصه می خوردم، نگرانیت را گرفتم، غصه هایم را بردی، من سبکبار شدم، تو نشستی؛آرام شدی. اما ! برگشتنی؛ تو با صدای کلاغ ها دوباره نگران شدی، من باز غصه خوردم...

و اما هشت دقیقه بعد 18:31 امامزاده صالح

    اینقدر احمقو بی شعور و بی عزتی که حال آدمو به هم میزنی

خاک برسر نفهمت که قد یه خرنمی فهمی که مزاحمی و حال بهمزن.

حالم ازت بهم می خوره.

                                                                                 

                                                                                         اتوبوس تجریش هفت تیر

                                                                                      ساعت سین 19:25 همان روز

                                                                                            محمد حقیقت طلب

چشم انداز

 

    ^{ا ز چهل ونه به نودویک رسیده ای! به چهارصد هم برسی می گویند سیصدو نود پیش ماست. حتی به 1414 هم برسی خواهند گفت یک چشم اندازی دیگر. بیست سال پیش فکر(خیال)می کردی سال نود به همه چیز رسیده ای؛ دیگر چشم اندازی لازم نیست و آسوده خاطر از اندوخته هایت خواهی خورد و کارهای هنری روی زمین مانده را انجام می دهی تا برای خودت شهرتی دست و پا کنی، زهی خیال باطل! اما حساب یک چیز این زمانی را نکرده بودی آنهم خود زمان بود. تو قبل از همه خوردنی ها، باید زمان را می خوردی و اجازه نمی دادی همین " زمان خان " نابودت کند. الان به زمانی رسیده ای که روزی فکر می کردی، اما خیال از آب در آمد که باید عکس می شد و خیال می کردی تا فکر از آب در بیاید. نشستن و غصه خوردن هم به جز هضم شدن در الباقی زمان هیچ سودی ندارد. باید از جان مایه بگذاری اقلا یربه یر بشوی؛ شاید هم خرگوش خواب ماند، تو از زمان برنده شدی!. همیشه امیدی برای جبران هست هرچند به پشت سرت نگاه نمی کنی اما ممکنه با صدایی گولت بزنند؛ حواست باشد دیگر به هر طرف که بخوانند بی خبر نروی}

 ساعت سین 2:25

دوقدم مانده به سال 91

محمد حقیقت طلب